MI CORAZON

El amor esta en el viento y mi corazón ya  no esta lleno

La palabra del amor lleva con migo mi corazón

La palabra del vació lleva con migo mi alma y frió

KASIMIRO

Kasimiro munduko izakirik onena zen. Zeharo maitagarria, euliari egoa kentzeko ez zena. Baina, egun batean bizikletan ibiltzen ari zen eta agure bat jarri zen bere aurrean eta hauxe esan zion:
-Pasatu behar naiz, kendu hemendik gaztetxo nazkagarri.
Kasmiro modu onean erantzun zion:
-Barkatu, baina hemendik ni noa, pasatu ezkerretik eta mesedez ondo hitz egin.
Agureak berriz:
-Pasatu behar naiz, kendu oraintz bertangazte nazkagarri!
Kasimiro, nazkatuta, horrela erantzun zion:
-Kendu zuk eta nazkagarria zu zeu zara entzun didazu?
Zaharrak, beldurtuta, bere Kasimiroren jarrrerarengatik kasu egin zion eta beste aldetik pasatu zen. Kasimiro,haserre, etxera habiatu zen aurpegi txarrarekin. Logelan sartu eta gogoeta egiten hasi zen zergatik egin zuen hori.

Kaimiro aldatuta zegoen, ez zen bardina. Zerbait gertatzen zitzaion baina... zer? zer? zer?

LAS FIESTAS DE VENTAS

Este fin de semana son las fiestas de mi barrio estoy ansiosa de que lleguen abra cabezudos, payasos , concursos de pintura, tortilla y bacalao, barracas y muchas otras cosas mas pero la mejor de ellas son las dos verbenas que hay me lo paso bomba bailando con mis amigos y amigas y lo mejor de todo es que nos vamos tarde a casa.
!Venid ha las fiestas de ventas porque es lo pasareis muy bien¡
 Aquí tenéis la portada de el programa de este año  además salgo yo en las esquina derecha con un vestido blanco.Y tengo tapada la cara.  

 

LA VIOLENCIA FUERA

Érase una vez un niño al que le encantaba la guerra, la violencia...
Pero su madre se la tenía prohibida. El niño robaba las pistolas del vecino que era cazador y con ella mataba a miles de animales inofensivos como: arácnidos, insectos y miles de animales pequeños que no te hacen nada. Hasta que un día la madre se enteró de lo que su hijo estaba haciendo y lo encerró en su habitación sin que el niño puediera ver la luz durante meses. Pero al cuarto mes el niño tuvo una idea, saltó por la ventana e.... hizo lo mismo que hace cuatro meses: ir adonde el vecino, robarle la escopeta e ir a matar animales. Pero la madre le volvió a pillar y le selló la ventana. El niño no pudo salir durante mucho tiempo de su habitacion.  Reflexionó y le empezó a atraer la montura tanto que por sí mismo empezó a hacer casa de mayor y al final se hizo famoso.


Lo que aprendió nuestro amigo es que la violencia, la guerra y todo eso no sirven para nada y que son mejores otras cosas como la construcción y así tendrás más amigos en la vida y no te odiarán ni te castigarán tanto.

Jesusen istoriotxoak

Nire irakasleak Jesus du izena eta poeta edo zerbait antzekoa da. Batzuetan gelan aspertuta ikusten gaituenean, bere aitak kontatzen zizkion istorioak kontatzen dizkigu. Hau da, hain zuzen ere horietako bat. Irakurri ea gustatzen zaizuen.

Duela urte asko Jesus Koltaingizeneko herri txiki batean bizi izan zen.
Jesus oso pozik bizi zen eta, herriko ume bakarra zenez, zahartxo guztiek nahi zuena ematen zioten.Jesus egunero lakura jaisten zen. Eta egun batean lakura jaistera zihoanean, herriko zaharrenak eskutik hartu eta hau esan zion Jesusi:
-Mutiko, kontuz ibili eta ez sartu inoiz ez lakuan, ez ondoan dagoen kobazuloan, bestela arriskuan jarriko duzu bizitza.

Jesus, beldurturik, ez zen berriro lakura joan. Hala ere, Jesusek bazekien gizon zahar hori beti sartzen zela uretan eta ez zaiola ezer gertatu. Jesus pentsatzen hasi zen, orduak ematen zituen bere logelan, baina alferrik, ez zuen arrazoirik aurkitzen, ez zuen ulertze. Orduan, egun batean, nazkaturik zegoenez, kobazuloan sartzea erabaki zuen. Janaria hartu eta lakura abiatu zen, kobazulo hartan zer zegoen ikustera. Lakura iritsi, hamaiketakoa jan eta poliki-poliki kobazuloan sartu zen. Eta, hura sorpresa hura,  beste aldean lamiak, ipotxak …. zeuden. Eta orduan konturatu zen herriko zaharrena han zegoela, janaria ematen eta izaki miresgarri horiei laguntzen. 

Jesus adinekoarenga hurbildu zen eta hauxe esan zion:
-Begira, sekretua hau gordeko dut, baina zuri laguntzen uzten badidazu. Zaharrak baietz esan zion eta, geroztik, noizbehinka, Jesus jaisten zen zaharrari laguntzera.

Eta horrela bukatu da istorioa, denak pozik. Baina Jesusek sekretua kontatu digu eta emandako hitza ez du bete. Zer gertatuko zaio?

LAS BALLENAS

Las ballenas son felices:
cantan, juegan y demás.

Las ballenas son bonitas,

y sus hijos, mucho más.

El amor de las ballenas

sale a flote por el mar.

Están tan llenas de cariño

que el amor rebosa en alta mar.

¡Mira qué felices son

las ballenas en el mar!

KARLA ETA NARANJARIAK

Bazen behin gazte bat, Karla izenekoa. Karlari asko gustatzen zitzaion mendira joatea, paseotxo luzeak ematea, eta bereziki bere piknik poltsarekin joan eta bera bakarrik han egotea orduak eta orduak. Baina bazegoen leku bat, bera igandero joaten zena -“los pajaros del sur” deitzen zena-. Txikitatik hara eramaten zuten gurasoek igande arratsaldetan. Igande batean, beti bezala, Karla betiko lekura joan zen eta belarretan eserita zegoela, norbait atzean zegoela sentitu zuen, baina ez. Ordu bateko paseotxo bat ematea pentsatu zuen eta hala egin zuen. Gauzak hartu eta paseatzera joan zen hango bide luze batetik. Ibilaldiaren bukaeran labirinto bat zegoen, eta berriro ere gauza bera sentitu zuen, baina ez zegoen inor, ezta euli bat ere. Betidanik gustatu izan zitzaion labirintoan sartzea eta hor barruan jolastea. Sartu baino lehen, zerbaitek edo norbaitek sorbalda ukitu zion. Buelta eman eta gizon handi bat ikusi zuen atzean. Karla beldurtu eta labirintoaren barruan sartu zen. Gizonak jarraiu zion. Azkenean gizonak Karla harrapatu zuen. Gizonak hau esan zion Karlari: -Sal inmediatamente de aquí, este laberinto está encantado y podrían secuestrarte. Karlak gaztelaniaz ez zekienez, ez zion batere ulertu. Gizonak behin eta berriro errepikatu zion mezu bera. Azkenean Karla konturatu zen zer esan nahi zuen gizonak eta etxera joan zen. Hala ere, hurrengo igandean berriro ere labirintora abiatu zen. Gizon bera agertu zen eta berriro ere gauza bera gertatu zen. Karla beldur zen, baina jakinmina handia zeukan eta igandero hara joaten zen. Azkenean, Karla gizonari hau esatera ausartu zen: -Begira, ez dut uste leku hau arriskutsua denik. Gizonak zerbait ulertu zion eta honela erantzun zion: -Ya, pero desde que han venido los Naranjari … -Nortzuk dira horiek?

-Son una tribu que ha venido hace unas semanas. Yo soy el protector del bosque y ya sé que vienes aquí desde que eras pequeñita. Yo te veía. -Ulertzen dizut, bada joango gara haiekin hitzegitera. -Está bien, vamos. Bidea hartu eta Naranjariengana abiatu ziren. Iritsi zirenean, oso gaiztoak zirudien naranjariak, baina, azkenean, beraiekin tratu bat egin zuten. Karla eta basozaina jendea labirintoan ez sartzeko arduratuko ziren eta naranjariek Karlaren eta gizonaren bisita izango zuten astero. Eta, horrela, Karla igandero igotzen zen Txarlirekin (Txarli zen gizona) eta Naranjariengana joaten ziren eguna pasatzera.